Το παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο στη ψυχοθεραπεία
21 Ιουλίου, 2020
Ανάγνωση Βιβλίου και Λογοθεραπεία
23 Ιουλίου, 2020

Παιχνίδι και Φιλία

Το παιδικό παιχνίδι δεν είναι απλά μια δραστηριότητα, αλλά ένα γενικό πλαίσιο για τη δημιουργία και την κατανόηση των σχέσεων. Το παιχνίδι αποκτά ιδιαίτερη αξία στο πλαίσιο της κουλτούρας των συνομηλίκων, καθώς συνδέεται με τα ενδιαφέροντα των παιδιών και τις εξελισσόμενες κοινωνικές σχέσεις τους. Το κίνητρο των παιδιών να παίζουν ή να είναι φίλοι με κάποιον βασίζεται στις κοινές δραστηριότητες, στη συμπάθεια και στη θετική συμπεριφορά.

Ο Hartup διαπίστωσε ότι συνεργάζονται καλύτερα τα παιδιά που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους δεσμό φιλίας από αυτά που δεν έχουν. Το παιχνίδι που πραγματοποιείται μεταξύ φίλων, παρουσιάζει ποιότητες που ενθαρρύνουν την κοινωνική, γνωστική και συναισθηματική μάθηση των παιδιών και αντανακλούν πρότυπα αλληλεπίδρασης μεταξύ φίλων. Οι ποιότητες αυτές είναι η διάρκεια, η ένταση, ο συντονισμός και η συνέχιση των αλληλεπιδράσεων του παιχνιδιού, η αλληλεξάρτηση και η ανάπτυξη μιας κοινής γνώσης για τα ενδιαφέροντα των συντρόφων στο παιχνίδι. Αυτές οι ποιότητες παρέχουν στα παιδιά ένα κίνητρο για θετικές στάσεις προς τους άλλους και ένα γενικό πλαίσιο για τη συνεργατική δόμηση των δραστηριοτήτων.

Τα παιδιά επιλέγουν μια δραστηριότητα με βάση τη θέση των φίλων τους και στη συνέχεια βάσει των κοινών ενδιαφερόντων και των αγαπημένων δραστηριοτήτων. Δηλαδή έχει μεγαλύτερη σημασία η θέση των φίλων στη δραστηριότητα απ’ ότι το περιεχόμενό της. To παιχνίδι με φίλους διαμορφώνει ένα πλαίσιο, το οποίο προσφέρει στα παιδιά πολλές ευκαιρίες για μάθηση. Κάποια από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού μεταξύ φίλων είναι η μεγάλη διάρκεια του, η συνεργατική δόμηση των νοημάτων, η χρήση των κοινωνικών δεξιοτήτων και η επικέντρωση στην κοινή δραστηριότητα.

Η συμμετοχή των παιδιών στο παιχνίδι είναι μεγαλύτερη όταν παίζουν με φίλους. Ο υποστηρικτικός και συνεργατικός ρόλος του φίλου στο παιχνίδι, το καθιστά σπουδαιότερο ως γενικό πλαίσιο μάθησης. Η μάθηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται σε διδακτικές καταστάσεις, αλλά να αντιμετωπίζεται ως μια συνεχής κοινωνικοπολιτισμική διαδικασία, στην οποία συμμαθητές και ενήλικοι έχουν σημαντικό ρόλο ως φορείς κοινωνικοποίησης.

Κατερίνα Πράτσα

Παιδαγωγός – Β. Εργοθεραπείας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *